De bus bracht ons vanaf Chou Doc naar Can Tho. Eenmaal op het busstation stond daar een heel klein mannetje samen met zijn vrouw en 2 scooters op ons te wachten. Het was de familie Khin. We sprongen achterop en reden naar het huis. Na aankomst hebben we een rondleiding door de fruittuin gekregen. Heerlijk zoet tropisch fruit! Hij hield er overigens ook slangen en een krokodil gevangen... Daarna zijn we op de fiets gestapt en hebben we een fietstocht langs de oevers van de delta gemaakt. Zoveel mensen die van deze rivier leven! Nadat we weer "thuis" waren hebben we even heerlijk in de hangmat gelegen. Wat een oase van rust. Rond 7:00pm werd het diner opgediend. Zojuist gevangen vis, veel verse groenten en rijstpapier om loempia's te maken. Wat een heerlijk eten hebben ze voor ons gekookt. 's Avonds hebben we muziek gespeeld op intrumenten van vroeger, en gepraat over het leven in Vietnam.
De volgende ochtend hebben we na het ontbijt afgesproken dat we naar de bus werden gebracht. Met de bus zijn we naar Ho Chi Minh, oftewel Saigon gereden. Ons idee was om met een tussenstop in het midden van Vietnam door te reizen naar de kust. We kozen Da Lat uit om 3 nachtjes te blijven. Dit was een super goed idee! Vanaf het moment dat we het stadje inreden voelden we ons thuis. Het is in tegenstelling tot de rest van Vietnam erg mooi aangelegd/onderhouden. Op het busstation ontmoeten we 2 'easy riders'. Dit zijn locals die zich bij de Easy Rider club hebben gevoegd. Ze rijden met toeristen het hele gebied door. Uiteindelijk hebben we toegehapt, en hebben we de mooiste dag in Vietnam meegemaakt. De hele dag werden we naar allerlei hoogtepunten gereden. Denk aan een koffieplantages, een zijde fabriek waar de zijde van de cocon werd gehaald en op spoelen gezet, een inheems dorp en ze lieten ons de bloemenkassen zien. Het idee van deze kassen is trouwens door een Nederlander naar Vietnam gebracht. We waren aan het einde van de dag moe maar voldaan. Heerlijk met je kop in de wind door het prachtige landschap van Vietnam.
Na Da Lat hebben we wederom een bus gepakt naar de kustplaats Nha Trang. Wat een enorme hotels, toeristen en mooie stranden! Echt weer heerlijk een weekje niets. Wakker worden, ontbijten met vers fruit en muesli, lekker op het strand liggen, beetje tegen de enorme golven springen en nadenken over hoe ons leven er over 2 maanden uit zal zien... We besloten om als gediplomeerde duikers nog maar eens 2 keer naar de bodem van de zee te duiken. Het was weer genieten daar beneden! Ondanks dat het zicht en aantal vissen minder was ten opzichte van Indonesië, hebben we erg genoten. De dagen vlogen om! We hadden voor 19 februari een vlucht van Ho Chi Minh naar Bangkok geboekt. Omdat we eerst nog naar Ho Chi Minh moesten en daar ook nog een excursie wilden doen, stapten we voor de afwisseling weer eens in een bus. Dit keer een sleeper. We vertrokken om 9:00pm en kwamen om 7:00am aan. We waren blij verrast dat het vooraf geboekte hotel ongeveer naast de busstop lag! In Ho Chi Minh hebben we het War Remember museum bezocht. Daags na dit museum hebben we de Chicu tunnels bezocht. Dit 250 km lange gangenstelsel is in de oorlog door de Vietcong gegraven. 3 levels. Waarbij we het eerste level (4-6meter diep) hebben uitgetest. Gelukkig waren die gasten een stuk kleiner als ons! Om het dan nog niet te hebben over level 3! Wel 12-15 meter diep, en slechts 50 cm hoog. Kilometers lang kruipend door die aarde donkere gangen zo diep onder de grond om te ontkomen aan de vijand. Wederom een indrukwekkend stuk geschiedenis.
En ja, dan zit je zomaar in de op èèn na laatste vlucht van onze reis, van Ho Chi Minh naar Bangkok. In Bangkok hebben we eigenlijk niets anders op de planning staan dan lekker struinen en af en toe iets kopen... Onze vlucht naar Amsterdam vertrekt voor ons de 21e al, aangezien we om 02:30am vliegen. En dan na bijna 6 maanden komen we weer naar Nederland. We hebben heel veel zin om iedereen weer te zien en met ons 'nieuwe' leventje te beginnen. We nemen ongeveer 5000 foto's mee terug naar Nederland, dus mocht je je vervelen, bel/sms (ja, ook dat kan weer!) even voor een date!
Tot morgen!
Veel liefs,
D&R
Een reis met een camper door Nieuw-Zeeland is pas geslaagd als je beide eilanden bezoekt. Nadat we het zuider eiland verkend hadden, hebben we de camper op de veerboot gereden, en onder leiding van grote scholen dolfijnen koers gezet richting de hoofdstad van Nieuw-Zeeland, Wellington.
Er stond eigenlijk maar één stad op ons verlanglijstje om echt te bezoeken, Rotorua. De omgeving van deze stad staat bekend om zijn geizers, Maori villages, en vulkanen. Één nadeel; hij bijna in het noorden van het eiland, waardoor we aardig door moesten rijden. Eenmaal in de stad komt de geur van zwavel je al tegemoet, en reden we een Maori village in met de gemakkelijk te onthouden naam: Tewhakarewarewatangaoteopetauaawahiao.
Na een tijdje oefenen hebben we de moed opgegeven om de naam van dit dorp vloeiend uit te spreken... We werden bij de toegangspoort ontvangen door kinderen die in de rivier zwommen en vroegen om coins in het water te gooien, zodat ze die konden opduiken. Na het ontvangst liepen we snel door om op tijd bij een echte Maori dans aanwezig te zijn! We kregen een voorstelling met dans, zang en muziek voorgeschoteld waarin tijdens het dansen veel gezichtsuitdrukkingen gebruikt werden. Gaaf om eens mee te maken! Na de show kregen we een rondleiding door de village. Je voelt via je slippers de hitte die de grond afgeeft! Kokende geizers zag je overal om je heen. Bij de bereiding van al het eten in de village wordt gebruik gemaakt van deze natuurlijke bronnen in de vorm van stomen en koken. Aan het einde van de rondleiding het hoogtepunt, een tot wel 30 meter hoog spuitende geizer!
Onze reis terug richting Wellington verliep via een iets andere route dan de heenweg, maar gezegt moet worden dat wat in alle boekjes staat klopt over het feit dat qua natuur het zuider eiland mooier is dan het noorder eiland. Eenmaal in Wellington een parkeerplaats gevonden waar je ook mocht overnachten, en nog wel midden in de stad! We hebben heerlijk door de stad geslenterd, en rond 2 uur stonden de eerste vers getapte biertjes al op tafel, en genoten we van een heerlijk zonnetje. Die avond zouden we als afsluiter nog even lekker een paar kroegen induiken, en dat is dan ook zeker gelukt. De volgende morgen meldden we ons fris en wel om 7:00am bij de gate voor de boot. Via de kust zijn we terug gereden richting Christchurch. Omdat de zee erg ruw was vandaag zaten er vele zeeleeuwen op de rotsen aan de kust te zonnen! Af en toe tijdens het rijden willen ze gewoon de weg over steken! Nu snappen we ook de waarschuwingsborden! In Australië heb je de beroemde kangaroe borden, hier staan er zeeleeuwen op! Op een campsite aan de kust hebben we een plekje gevonden om te overnachten. We stonden op nog geen 5 meter van de zeeleeuwen heerlijk te kamperen!
Eenmaal in Christchurch begon het einde van ons avontuur in Nieuw Zeeland echt in zicht te raken. Op de valreep nog even een bezoek gebracht aan spookstad Christchurch. Wat is dat nog altijd een enge stad. Na de zware aardbeving vorig jaar is bijna de hele binnenstad afgesloten. Winkels liggen er nog precies bij zoals toen. Schappen leeg geschud, spullen op de grond gevallen, een koffietent waar de koffiebekers nog op tafel stonden, op de muren gekerft wanneer het pand gecheckt is op lichamen en ga zo maar door. Men probeert er het beste van te maken door hun business voort te zetten in zeecontainers. Maar wat wil je ook als er gemiddeld 5 bevingen per dag plaatsvinden met een kracht van 3+. Het gebied heeft op ons alle vier diepe indruk achter gelaten.
Tja, aan alles komt een einde en zo ook aan onze reis met z'n vieren. We hebben een ongelooflijke leuke tijd gehad met z'n vieren, en veel avontuur meegemaakt. Na de uithuil en uitzwaai momenten zijn Daphne en Ralph naar Auckland gevlogen, en hebben Cees en Rijanne nog een middag gewacht op hun vlucht via Sydney en Dubai naar Amsterdam. Toevallig dat we in Auckland het vliegtuig zagen staan, waarin Cees en Rijanne later in Sydney in zouden stappen naar Dubai! Onze reis ging via Auckland - Brisbane - Taipei om uiteindelijk in Bangkok uit te stappen. Wij hebben nog 2 landen op het verlanglijstje te weten Cambodja en Vietnam.
Vanuit Bangkok reisden we in een overvolle trein naar de grensovergang. We kwamen om 7 uur 's avonds aan en hadden het plan om, gezien de tijd een hotel op te zoeken in dit plaatsje en morgen in alle rust de grens over te gaan. Er konden lange rijen staan bij de grens en om 8 uur sloten de poorten. De tuk tuk die ons naar een hotel zou brengen bracht ons naar de grens, nu moesten we dus alsnog alle visums geregeld hebben en voor 8 uur die grenscontrole door zijn! Na veel haasten is het net gelukt. Nu diende zich het volgende probleem aan. Aan die grens in Cambodja zitten bijna geen hotels. We moesten dus een taxi regelen die ons naar Siem Reap bracht ongeveer 2 uur verder. We waren niet alleen gelukkig. Een duits ouder echtpaar, en een iets te spiritueel stel uit de United States of America. Ze zweefden nog net niet hun taxistoel uit!
Siem Reap is een stad die vooral groot geworden is door het nabij gelegen tempelcomplex Angkor Wat. 's Werelds grootste complex met een totale oppervlakte van ongeveer 10 km2. We hebben het complex op de fiets ontdekt. Waar sommige mensen 2 tot 3 dagen lang alles willen bekijken waren wij na 1 dag wel klaar. Het is mooi en indrukwekkend, maar veel is hetzelfde en dat maakt het ook wel saai.
Vanuit Siem Reap zijn we met de bus naar hoofdstad Phnom Penh gereden. Een drukke stad aan de Mekong rivier. In Phnom Penh hebben we heerlijk langs een vrij moderne boulevard geslenterd om te genieten van de vele vissersbootjes op de Mekong. Ook hebben we hier de S-21 bezocht. De beroemde school die in 1973 door de Rode Khmer omgebouwd is tot martel/moord/suicide gevangenis. Vreselijk om hier te lopen terwijl hier duizenden doodgewone mensen (doodgewone mensen konden volgens de Khmer in de toekomst wel eens tegenstanders worden) op de meest gruwelijke wijze aan hun einde gekomen. Omdat het relatief nog zo kort geleden is, is alles in de S-21 nog in tact. De 0,80 x 1,50 m cellen, de martelkamers, gereedschap en nog veel meer was allemaal nog te zien. Om het gevoel bij ons nog even sterker te maken hebben we een dag later de Killing Fields bezocht. Wat je hier te zien krijgt is werkelijk om van te kotsen. De massagraven voor kindjes, de boom waartegen ze zijn doodgeslagen, de plaats waar het gifgebouw stond voor als je nog niet helemaal dood was, echt gruwelijk. Tijdens de tour werd duidelijk dat er zoveel mensen aan hun einde zijn gekomen dat het er teveel zijn om allemaal op te graven. We lopen dan ook regelmatig over tanden, kleding en botten die je dan uit respect maar een beetje opzij legt. Wat een ongelooflijke impact heeft dit op je. Gelukkig stond een dag later een workshop Cambodjaans koken op het programma. Onder de bezielende leiding van Chin hebben we de lokale markt bezocht voor de ingrediënten, en hebben we 4 overheerlijke gerechten bereid. Nu maar hopen dat we ze onthouden :P
Na Phnom Penh zijn we over de Mekong river Vietnam binnengevaren. Ons visum was gelukkig niet fake (we hadden ons paspoort aan een straatverkoopster in Phnong Penh afgegeven om het visum te regelen). Onze eerste stop in Vietnam was Chau Doc. Hier hebben we met een gids een floating market bezocht. De bootjes met handelsgoederen liggen allemaal midden in de Mekong. Ze hebben een hoge stok op hun boot waar ze hun handel aanhangen. Men ziet zo snel waar hij/zij moet zijn voor bijvoorbeeld watermeloen, cocosnoot, fruit ect. Daarna hebben we nog een fishfarm en old village bezocht.
Vanuit Chau Doc zijn we verder gereist naar Can Tho. Dit stadje ligt midden in één van de meest vruchbare gronden ter wereld: de Mekong Delta. We sliepen en aten bij een gezin dat daar woonde. Meer daarover in de volgende en tevens laatste blog...
Jaja, na bijna 6 maanden zetten we op 22 februari weer voet op Nederlandse bodem! Eens kijken hoe gastvrij de mensen daar zijn ;)!
Veel liefs,
D&R
Na de landing op Christchurch was het tegen de verwachting in zonnig. Waarschijnlijk zijn we de pick-up bus straal voorbij gelopen op het vliegveld, maar door het zonnetje was dat niet heel erg. De camper stond al klaar, en na de uitgebreide uitleg over oa de douche, het toilet en de koelkast konden we proefrijden! Cees en Rijanne zouden volgens planning pas in de middag landen, dus tijd genoeg om rustig onze spullen in te ruimen. Na slechts 3 uur in Christchurch hadden we de eerste earthquake al in onze benen!
Na 37 uur en met ruim 1 uur en 20 minuten vertraging waren ook Cees en Rijanne gearriveerd. Wat een heerlijk gevoel om na 4 maanden weer bekenden te zien. Omdat je na zoveel uur reizen wel naar een lekkere douche en wat luxe verlangd, hebben we gelijk de eerste nacht een mooie camping gezocht in Christchurch. De planning was door Rijanne in Nederland al gemaakt waardoor we redelijk snel wisten hoe onze weg in Nieuw-Zeeland zou lopen. We zijn in zuid-westelijke richting gaan rijden naar Lake Tekapo. Na het vlakke gebied rond Christchurch lieten de eerste bergen zich al snel zien, en tussen deze bergen ligt het meer. Wat een oogverblindend blauw/groen water was dat. Het was meteen duidelijk, langs dit meer wilden we de volgende morgen een lekker gekookt eitje bij ons ontbijt eten.
Het eitje werd perfect getimed door de delegatie uit Enkhuizen en na deze goede start een hike gelopen rond Mount Cook. De hoogste berg van Australasia (lees: Australie en Z-O Azië) met een hoogte van 3755 meter. In Omarama, een vrij centraal gelegen stadje op het zuider eiland hebben we ons gestationeerd voor een nieuwe warme middag. Na een verfrissende duik in de bijna droge Ahuriri creek, stond de avond onverwachts in het teken van de route. Onze To-Do list bleek alsnog te lang voor de tijd die we hier hebben. Na een hele avond brainstormen stond de volgende ochtend de aangepaste route op papier. Next stop Queenstown. Deze stad, die bekend staat om zijn Bars die tot in de late uurtjes open zijn, beloofde op voorhand een hoogtepuntje van deze reis te worden. En dat werd hij....
Queenstown is leuk! Veel volk, groot centrum, drukke winkelstraten en veel kroegen. We arriveerden vroeg in de middag, en hebben lekker door de straatjes geslenterd. Eenmaal in de camper ging de eerste fles bubbels open, gevolgd door de nodige biertjes. De sfeer zat er al goed in en in de kroeg waar we uiteindelijk bleven hangen, werd hij alleen maar beter. De glazen bier werden afgewisseld met shotjes Jägermeister. Dansen, zingen, drinken en kletsen met de locals. Het ging zo snel met de drank dat we de volgende dag om 10:30 am wakker werden met een a la "The Hangover" gevoel. We hebben op het fototoestel moeten zien hoe Rijanne de haven van Queenstown in liep, we een groepsfoto hebben gemaakt met een pilon op het hoofd, Cees bij Daphne op haar rug zat, Ralph en Cees de afslag van de camping vergeten waren en we een geel schoonmaak bord hadden meegenomen en voor de camper hadden neergezet. Jullie raden het al, er volgde een rustig dagje.
In Te Anau en Milford Sound hadden we activiteiten geboekt onder begeleiding van een gids. De Glowworm Caves* stonden op het programma in Te Anau. We werden door een catamaran afgezet op een eiland in het meer van Ta Anau. We liepen de Caves in, en halverwege gingen we met de boot verder. Het was erg leuk om al die kleine lichtgevende wormpjes te zien, en zelfs zo, dat het bijna nep leek. Na de caves stond een kayakexpeditie in Milford Sound op het programma. De dag begon (en eindigde) met regen. We werden om 8:30am verwacht. Na het omkleden en de safetycheck werden we te water gelaten. Daphne en Rijanne in een kayak, en de mannen Cees en Ralph. Eenmaal op het meer voeren we richting een waterval voor de nodige foto's. Milford Sound en omgeving is de nr.1 attractie van Nieuw-Zeeland. De hoge bergen die rondom het meer stijl omhoog lopen zijn enorm indrukwekkend. De dames waren al snel in extase omdat de instructeur hoorde dat er dolfijnen gespot waren. Dit schijnt vrij uniek te zijn op het kayaktraject. Al snel zagen we de dolfijnen voor de boten uit, omhoog springen! Fantastisch om te zien. Omdat het in de vaargeul gebeurde waar wij niet mochten varen vroeg de instructeur toestemming om toch even te kijken. En jawel! We mochten richting de dolfijnen en nog geen 10 minuten later kayakten we tussen de springende dolfijnen, en kon je ze onder je door zien zwemmen! De tocht was geslaagd, hoe lang en koud hij ook was!
De meest steile weg ter wereld? Nee, niet in Los Angeles of New York, maar in Dunedin. 19%, en erg goed voor de plaatselijke koppelingsplaat-specialist. We reden na Milford Sound helemaal van West naar Oost op het eiland. Dunedin wordt ook wel het Edinburgh van New Zealand genoemd. De kathedralen, oude gebouwen en pitoreske koffietentjes maken het een 'voor het oog leuke stad'. Het weer was druilerig, wat het ongezelliger maakt. In zo'n beetje elk reisboek staat veel over het zee-leven aan de kust van Dunedin. De kustlijn van deze stad is een populair broedgebied voor oa de zeer zeldzame inheemse geel- en blauwoog pinguin. Rond 4:00pm komen de ouderen het strand op lopen om hun jongeren te voeren. Natuurlijk wilden we dit schouwspel graag vastleggen, en trokken we vol goede moed de poncho's aan en trotseerden we de regen en wind. Het was ijzig koud, en dat vonden die beesten waarschijnlijk ook. Samengevat hebben we geen één pinguin gezien, waren we zeiknat geregend en hadden voor het eerst de verwarming aan in de camper. Ja, ook wij hebben wel eens mindere momentjes...!
Langs de kust reden we verder naar het Noorden. Hanmar Springs was de volgende stop op ons lijstje. In dit dorp/stadje liggen de Thermaal baden van, hoe kan het ook anders, Hanmar Springs. Baden variërend van 25 tot 43 graden celsius. De heetste zijn verwarmd door moeder aarde, en de minder hete hadden magnesium en andere toevoegingen. Van 3:00pm tot 7:30pm hebben we hierin liggen dobberen. Heerlijk, en eigenlijk was de buitentemperatuur (inmiddels weer een volle 25 graden) iets te warm. Na dit heerlijke middagje 's avonds een lekkere kop groene thee en hebben we Cees en voornamelijk Rijanne TimTam's leren eten! Dit zijn chocoladekoekjes uit Australië waar je, volgens het ritueel, thee doorheen moet zuigen alvorens je ze eet. Om zelf bij weg te smelten, zo lekker! Hierna rijden we met camper en al de ferry op voor een 3 uur en 20 minuten durende tocht naar het Noorder Island! Hier zullen we oa Roturua en Wellington (hoofdstad van Nieuw Zeeland) aandoen. We hebben in Wellington nog een flinke stapavond gepland staan, dus ook dit beloofd weer een leuke tijd te worden...
See ya later!
Veel liefs,
D&R
* Glowworms leven in donkere caves. Omdat het leefgebied zich diep in de grotten concentreert, moeten ze de aandacht van vliegjes trekken. Dit doen ze door middel van een gloeivloeistof in hun staart. Ze spannen een spinnendraad naar beneden waar een kleverige vloeistof op zit. Vliegt er dan een vliegje tegenaan plakt hij vast en eet de worm hem op.
Na een lange nacht in de slaaptrein werden we er om 6:30a.m. uitgegooid op station Brisbane Roma Street. Snel even het thuisfront de laatste keer voor kerst al onze wensen overgebracht, om daarna weer op zoek te gaan naar de volgende trein. Deze bracht ons naar Cleveland, een stadje aan de kust. Hier werden we opgehaald door Sam, Abbey and Ava.
Het was erg lekker om nog even naar hun huis te gaan, de backpacks daar te laten en in alle rust onze kerstboodschappen te doen. We hadden namelijk afgesproken om op kerstavond een diner te verzorgen. Na de boodschappen, de auto's ingeladen ( ja, in 1 auto met trailer paste niet alle spullen ) en zijn we gaan rijden in de richting van Lost World. Het duurde ongeveer 1,5 uur alvorens we geen telecom signaal meer hadden, het asfalt ophield, het geluid van stromend water je tegemoet kwam, en die zalige geur van gras, bergen en bomen je neus binnendrong. Eindelijk waren we er, Lost World. Nog rustiger dan gedacht, nog mooier dan gedroomd.
We kregen de mooiste kamer, en nadat we de auto's hadden leeggehaald, de boodschappen hadden ingeruimd en de meiden hun Santa sokken bij de kachel hadden gehangen was het tijd voor een frisse duik in de Albert River. En fris was hij zeker! Na de duik lekker het kampvuur opgestookt en met een glas ijskoude Pinot Gris genoten van het eten en de avond. De volgende morgen waren we rond 7 uur wakker. Na het ontbijt was het volgens Abbey en Ava tijd voor de dagelijkse duik/wandeling. Het is mooi om te zien dat die meiden echt zijn opgevoed met de natuur. Ze weten alles van planten, beesten en rivieren. Terug na de wandeling genoten van een grote Cheeseplatter en Chardonnay. Wat toch een genot om zo zonder stress te genieten van het leven. Een dag later was het Christmas Eve, oftewel kerstavond. De meiden waren de hele dag al zenuwachtig. Na het door ons gemaakte diner, dat bestond uit Zalm/geitenkaas Wraps als entree, een spinazie/rucola risotto met parmezaanse kaas en steak als main course en als dessert een heerlijke Chocolade fondue met aardbei, cake, appel, banaan en marshmallows, hebben we kerstliedjes gezongen. Na het zingen hebben de meiden alles in gereedheid gebracht voor de komst van Santa en Rudolph. Een koud biertje, zelf gemaakte chocolade truffels (speciaal voor Santa omdat hij daar zo van houdt), een kleine chocolade fondue en voor Rudolph appel met wortel. Omdat het, net als in de Home Alone films gebruikelijk is dat als je wakker bent, je naar de kerstboom rent en alles uitpakt hadden we gevraagd of ze ons wilden wakker maken. Om 4:50uur werden we door 2 gillende meiden uit ons bed getrommeld. Sam had de traditie om bij het openmaken van de pakjes door Abbey en Ava toe te kijken met een glas Baileys. Nou, dat slaan we niet af om 5 uur in de morgen! Santa bracht onwijs veel cadeaus. Onze cadeautjes vielen erg in de smaak, en ook wij werden verrast door een cadeautje. Al met al een mooi begin van Christmas 2011!
De dag zelf stond in het teken van de turkey. 6 à 7 kilo vlees voor eigenlijk nog geen 4 eters. Daphne en Sam begonnen rond 11:00am met de voorbereidingen, en rond 3:00pm was hij klaar om door de man des huizes ( :D ) aangesneden te worden. Expres een vroeg diner omdat anders die 2 kleine drabbers het einde niet haalden. Hij was top! Alle complimenten naar Daphne en Sam voor het bereiden. Heerlijk met gepofte aardappel, geroosterde pompoen en goede wijnen. Ook 2e kerstdag was weer een groot feest. Het was de hele dag zonnig met temperaturen richting de 30 graden. We begonnen de dag met een heerlijke Damper! Een op houtskool gebakken cake die je moet eten met roomboter en stroop. We beloven bij deze, dat als het ons lukt hem te maken in Nederland, iedereen die wil proeven, kan komen proeven, onder voorwaarden dat we het recept niet afgeven... Na dit verrukkelijke ontbijt weer heerlijk gezwommen en gewandeld. Abbey had een teek ontdekt bij zichzelf, en ook Sam en Ralph waren gastheer geworden van een teek. Omdat het vuur van de Damper nog aanstond snel een stok zoeken, zak marshmallows open trekken en weer lekker gevreten, zoals dat hoort met kerst! In de avond hebben we eindelijk kunnen genieten van de sterrenhemel. Het was door het weer erg helder. Op een handdoek gelegen en vallende sterren gezien, satellieten voorbij zien komen en naar André Kuipers gezwaaid.
De dagen vlogen om, en voor we er erg in hadden was het alweer 28 december 2011. Vanaf deze dag zouden vrienden van de familie ons aflossen voor de resterende dagen. Na het inpakken zijn we naar huis terug gereden, en hebben we nog lekker 1,5 dag om Australië vaarwel te zeggen... Nou ja, vaarwel?! Op onze laatste avond kwamen er vrienden langs van Sam en Stephen. Erg gezellige mensen waarmee we tot laat in de tuin gelachen en wijn gedronken hebben. 30 december stond onze vlucht naar Auckland gepland. We werden 's morgens weggebracht door Sam, Abbey en Ava. Na een kop koffie op het vliegveld afscheid genomen, en ze allemaal onwijs bedankt voor een onvergetelijke tijd. Het was een ervaring die we nooit zullen vergeten.
Eenmaal in Auckland werden we verrast door regen.. Op voorhand een hotel geboekt voor oud/nieuw en paar dagen erna. Hotel ligt prima in het centrum, heeft eigen kookfaciliteiten, en eigen koelkast op de kamer. Ook hier kunnen we dus lekker voordelig rondkomen, al valt op het eerste oog de Nieuw-Zeelandse Dollar gunstiger uit dan die ongelooflijk dure Aussie Dollar. Één nadeel van het hotel is dat het een overijverig brandalarm heeft. Zo hebben we al 2 keer buiten gestaan, waarvan 1x om 3:00 in de nacht... Na een dagje in de stad was het een dag later alweer oudejaarsavond. We hadden het plan om lekker onder de hoge TV toren in Auckland samen met nog duizenden andere mensen het vuurwerk te bewonderen. Fles Champagne mee die we in de duty free op het vliegveld gekocht hadden en heerlijk genieten. Wat een volk! Ons viel op dat er geen alcohol gedronken werd op straat. Liepen we dan met onze fles... Toch maar dichtgelaten en later in de kroeg lekker Heineken bier gedronken! Wat een topavond. Lekkere muziek, aardige mensen en een apart gevoel om al in 2012 te zitten terwijl Nederland nog 12 uur moet wachten!
Voor nu nog een klein weekje chillen in Auckland. We vliegen 7 januari door naar Christchurch, een stad op het Zuider Eiland die nogal last heeft van aardbevinkjes... :S slechts 8000 sinds 2010! In Christchurch begint ons avontuur in Nieuw-Zeeland dan echt. We hebben samen met Cees en Rijanne (2 vrienden uit Nederland), ja, zei nemen wel de moeite om ons te bezoeken, een grote camper gehuurd. Erg gezellig en super veel zin om samen met z'n vieren dit land te verkennen.
Cheers!
Veel liefs,
D&R
Coopers Crossing, het alom bekende stadje uit de serie Flying Doktors. In werkelijkheid heet de stad Broken Hill, en is de serie hier slechts gedeeltelijk opgenomen. In ieder geval staat hier de grootste locatie van de Royal Flying Doktors Services (RFDS) anno 2011.
Dit en veel meer kregen we te horen tijdens een rondleiding bij de RFDS. De vliegtuigen waarmee deze mensen vliegen, zijn zo uitrust dat je er met gemak een CT'tje in kunt maken, je er in alle veiligheid een baby ter wereld kunt brengen, en waarin je zo nodig zelfs een open hart operatie kunt uitvoeren! En jawel, dit gebeurt ook in de 84 vliegtuigen waarmee de RFDS de binnenlanden van Australië bediend. Volledig koste loos voor de hulpbehoevenden, om het dan nog niet te hebben over de tandartspraktijken en spreekuren in de verschillende kleine stadjes. En ze doen meer! Steun daarom de RFDS door uw bijdrage te storten op giro 494... haha, nee zo erg is het nog niet, maar het is wel een hele mooie organisatie. Door het enorme gevarieerde werk is Daphne enthousiaster dan ooit om te proberen hier een stageplaats te scoren. Na een bezoek aan de leuke winkeltjes in het centrum besluiten we nog even snel naar Silverton te rijden. Een piepklein dorpje ongeveer 25 km verderop. In het dorpje ligt geen asfalt, er staat een hotel/cafe met paarden en kamelen van de gasten voor de deur, zijn een aantal films opgenomen, en bij hoog water kun je er met een standaard personenauto niet komen. Volgens onze normaal goed geïnformeerde reisgids, en we citeren; Population: about 50 people and 1 dunkey.
Na 2 nachtjes te hebben doorgebracht in de outback hebben we ons campertje weer in een spoor gezet richting het zuiden. Via Mildura hebben een klein ommetje gemaakt naar Minyip. In Minyip staat het hotel en de garage uit de serie Flying Doctors. We staan dus met ons hippie campertje voor het hotel op de foto! ;) Gelukkig heeft ons campertje in Silverton en Minyip al even kunnen proeven van een unsealed road, want wat ons daarna gebeurde... Voor 2 leuke toeristische trekpleisters, wat bomen in een meer, en een park waar we uiteindelijk niet naartoe zijn gereden, hebben we onze ogen dichtgeknepen, vingers gekruist en gehoopt dat de 123km uit de stratenatlas een typfout was. Een niet geasfalteerde weg in de outback van Australië is best stoffig. Nee, niet best stoffig, onwijs stoffig. Na 20 km hadden we zoiets van "hmm stoffig achter de auto!", na 30km begon het in de auto naar stof te ruiken, en na 40 km waren we in ons campertje aan het stofhappen. Wat was die weg lang!! Die inschattingsfout hebben we geweten, een kleine 2 uur hebben we op camping de gehele camper kunnen strippen, en alles kunnen schoonmaken. Borden, bestek, kussens tassen, koelkast, dashbord, stuur en zo'n beetje elk kiertje en gaatje zaten vol! Nu maar hopen dat ze er bij het inleveren niet zo op letten.
Het volgende hoogtepunt van onze reis dient zich alweer aan, de Grampians. Een National Park tussen Horsham en Hamilton. We hebben hier een hike gedaan naar de Pinnacles look-out, een tocht van ongeveer 2 uur. Veel rotsklimmen, steile trappen en gladde stukken. Neem het uitzicht uit het National Park van de vorige blog, en vermenigvuldig dat met de spectaculaire rotsformaties van deze hike. Uitkomst: een foto op het randje van een rots hoog boven Australië! Nu we het toch over hoogtepunten hebben, mogen wij u voorstellen, The Great Ocean Road. Hiermee nemen we jullie mee naar de zuidkust van Australië.
Voor ons begon de road, in tegenstelling tot hoe alle reisgidsen hem beschrijven in Warrnambool. De meeste reisgidsen beschrijven Warrnambool als eindbestemming van de bijna 250 km lange weg langs de, hoe kan het ook anders, oceaan. Dit omdat veel campers juist hun reis starten in Sydney.
De zuidkust van Australië is niet zoals wij in Nederland de Noordzee kust kennen. Hier zijn bijna geen stranden te vinden, enkel hele hoge rosten waar het water met brute kracht tegen aan slaat. Door de kracht van het water ontstaan er van die mooie rotspartijen. Elk jaar slaat het water gemiddeld 2 cm van de kust weg, waardoor Australië ook elk jaar iets kleiner wordt. De road zelf is als verwacht toeristisch. Lange tijd hebben we heerlijk in alle rust, en soms zelf alleen, op een campground geslapen en van het mooie land mogen genieten. Het was dan ook even wennen nadat we de parkeerplaats van de eerste look-out opreden. Het stond er vol met campers! Duiters, Nederlanders en hele kuddes Japanners en Chinezen (uiteraard met geregelde reis in een touringcar). Ondanks de bewolking en dreigende regen was het gaaf om de kuststrook op deze manier te zien. Nadat we goed en wel in de gordel zaten en de camper in de 3e versnelling hadden gezet diende zich alweer de volgende look-out aan. Wederom erg fraai om te zien. De mensen tegen wie je bij de eerste look-out knikte liep je nu weer tegen het lijf. Een klein lachje maar dit keer. En jawel, wederom binnen 1 km de volgende. Inmiddels vorm je met een aantal anderen een klein treintje van look-out naar look-out. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste Hollander ons ook Nederlands heeft horen praten, en de goed onderbouwde en zeer verassende vraag stelde: "mooi hè?". Waar de road echt bekendheid mee heeft opgebouwd zijn de 'The Twelve Apostles'. 12 rotsen die als torens uit het water omhoog stonden. Helaas zijn er door de kracht van het water nog slechts zes overeind blijven staan. Het is weer giga druk bij dit punt. Er is een souvenirsshop, een café, toiletten en zelfs vliegen de helicopters af en aan voor rondvluchten. Het zal u niet verbazen dat de wachtrij voor de rondvluchten enkel en alleen bestond uit Japanners en Chinezen! Halverwege de road hebben we een leuke camping gevonden, waar we zelfs boven de camper een schattig Koala beertje hadden zitten! Volgens Daphne was er voor het beertje nog genoeg plaats in de camper, en had hem de toepasselijke naam 'Koali' gegeven. Eindbestemming van de road (Geelong) naderden we een dag later, en met de eindbestemming ook het begin van ons bezoek aan Melbourne!
Melbourne, alweer zo'n stad waar je (wij althans) een keer in je leven geweest moet zijn. Omdat we laat aankwamen in de stad was het zoeken naar een camping nog een hele opgaaf! Alles was vol, of volgens ons idee te prijzig. We bleven maar rondrijden en zoeken, ondertussen was het 9:00pm, en we hadden nog niets gevonden. Daphne begon al wat slaperig te worden, en we besloten de auto aan de kant van de weg te zetten, en in ieder geval het bedje alvast op te maken. Toen Daf er eenmaal in lag, en het straatje niet echt langs een hoofdweg lag besloot ook ik er maar in te kruipen en de $200,- boete te riskeren. Om 6:30am werden we wakker en besloten we maar de stad in te gaan. Achteraf waren we zgn 'Early Birds' in de parkeergarage. Je kon voor $19,- een hele dag staat ipv $10,- p/uur! Het heeft zo zijn voordelen dat wildkamperen. We hebben een leuke dag gehad in Melbourne, en nadat we de auto uit de parkeergarage reden nog even een rondje Albert Park gedaan. Het Australische F1 straatcircuit, waar op 18.03.2012 het nieuwe seizoen weer begint (lees: voor die tijd zijn we zeker weer in Nederland!).
Na een bliksembezoek aan Canberra, het is toch maar de hoofdstad van Australië, stonden de Blue Mountains op het planbord. Een groot natuurgebied op steenworp afstand van Sydney. Waanzinnig mooi, en we hebben bij de Janalan Caves, één van de grootste en best bewaarde grotten ter wereld een mooie hike gedaan. Op die hike hadden we de kans het zeer zeldzame vogelbekdier te kunnen spotten. Helaas bleek men wat betreft zeldzaamheid gelijk te hebben, en hebben ook wij dit maffe beest niet gezien... Daarna naar 'The three Sisters'. Nee, dit zijn niet 3 zingende Surinaamse zussen met een enorm achterste, dit zijn 3 mooie rotspartijen die uit een dal omhoog komen (meestal met rotsen, maar het speciale aan deze was dat het min of meer 3 hele hoge puntige rotsen waren met een diameter van slechts 10 meter, zie foto's). Omdat we maar voor 1 uur op betaald parkeren stonden, konden we helaas de 'giant stairs' (900 treden) niet doen. De dorpjes in dit gebied zijn, en ik citeer; "wat schattig!". Zo hebben we oa een hele dag lekker gewinkeld in Leura. Het weer zat al een aantal dagen niet erg mee, veel bewolking. Eigenlijk een beetje Nederlands herfst weer. Toch brak de zon rond lunchtijd even door en spenderen we onze tijd met een lekkere lunch in een mooi park. Even genieten nog van wat rust alvorens we naar onze laatste bestemming met onze camper reizen, Sydney.
Voor Sydney hadden we, met de ervaringen uit Melbourne maar een camping gereserveerd. Tevens is het in een stad met een campertje gewoon net even wat onhandiger. En daarbij is het openbaar vervoer uitstekend geregeld. Treinen, bussen, trams, metro, ferry's en monorail, ze zijn in Sydney allemaal vertegenwoordigt. Onze camping lag op 8 kilometer uit het centrum, en 700 meter van een treinstation. De volgende dag vroeg op om eens heerlijk door Sydney rond te struinen. Helaas begon het, op het moment dat wij wilden vertrekken te regenen. Iets later dan gepland dus richting de, wat men zegt mooiste haven ter wereld. Onze trein bracht ons over de Sydney Harbour Bridge naar het centrum. Best een kippenvel moment als je dan over de bridge rijdt, en links uit het raam het Opera House ziet liggen. Uiteraard hebben we die dag alle hoogtepunten gezien. Helaas tussen de buien door, maar wel gaaf. We zijn 's middags nog met de ferry naar Cockotoo Island gevaren. Een oud gevangenis eiland à la Alcatras.
De volgende dag was de kerstgekte pas echt losgebarsten. Zo veel shoppers, van een crisis is er in Sydney in ieder geval weinig te merken. The Westfield, een groot warenhuis start met een 39-uurs shopping marathon. Die middag scheen het zonnetje lekker, en hebben we in de haven genoten van alle mensen, de zon en een heerlijke Starbucks. Na het eten redelijk op tijd richting de camper om alles alvast een beetje op te ruimen. Na in totaal 43 nachten is er een einde gekomen aan onze onvergetelijke reis door Australië.
Op het moment van schrijven zitten we in de slaaptrein van Sydney naar Brisbane. We zijn door Stephen, Sam, Abbey en Ava (het gezin bij wie we eerder een aantal dagen verbleven) uitgenodigd om Xmas samen met hun te vieren in een 20-persoons vakantiehuis in de bergen onder Brisbane. Gezien het werk van Stephen kan hij helaas niet aanwezig zijn, maar om zo Xmas te vieren was voor ons natuurlijk een droomscenario. De meiden hebben speciaal voor ons de kerstliedjes goed geoefend, er is een grote kalkoen besteld voor in de steenoven en we hebben allemaal leuke cadeautjes gekocht voor onder de kerstboom. Al eerder hebben we, hoe moeilijk het ook was, besloten om oudejaarsavond in Nieuw-Zeeland te vieren. Het verblijf alleen scheelde ruim €600,- met Sydney, en voor ons is de dollar in Nieuw-Zeeland gewoon gunstiger. Erg jammer, maar Auckland zal ons ook een mooi feestje geven...
Het zal even moeilijk zijn om kerst dit jaar zonder jullie te moeten vieren, al zullen die kleine meiden ons voldoende afleiding geven. We wensen jullie allemaal een fantastische kerst met hopelijk wat sneeuw! Geniet van het lekkere eten, de wijntjes en natuurlijk van elkaar!
Veel liefs,
D&R
p.s. Foto's volgen hopelijk na kerst!
Als je start in Cairns, en via allerlei hotspots ruim 4130 kilometer verder naar het zuiden rijdt, kom je uit in Byron Bay. Een drukke kustplaats iets onder de rook van Brisbane.
Na allemaal mooie natuurparken is het voor ons beide even slikken als we Byron Bay binnen rijden. Onwijs veel 'ik loop hier en wil graag door iedereen gezien worden' toeristen, en dagjesmensen. Na een bezoek aan de Tourist Information besluiten we met de camper naar de vuurtoren te rijden. Deze vuurtoren is tevens ook het meest Oostelijke punt van Australië. Rond Oktober - November kun je langs deze kuststrook walvissen spotten. Helaas zijn we, net als bij zo'n beetje elke spot waar je walvissen kunt spotten, net te laat... Zoals gezegd in de vorige blog hadden we hier een surf event gepland staan. Het weer was die dag niet optimaal. Koud (voor ons dan) en veel bewolking maakten de golven uiteindelijk niet aantrekkelijk genoeg om even een golf 'te nemen'. Omdat in Byron Bay alle prijzen x2 zijn, hebben we besloten iets buiten Byron Bay een camping op te zoeken. Na een heerlijk warme douche en natuurlijk toast met Nutella (we hadden stroom!), zijn we 's morgens vertrokken om een start te maken aan de Waterfall Way.
Daphne komt bij elke Tourist Information naar buiten met kilo's folders en informatie. Gelukkig maar, want de Waterfall Way staat niet groot aangegeven. Wat is dat een mooie route! Fabelachtige berglandschappen, hoge watervallen en glooiende wegen maakten deze way tot één van de hoogtepunten van ons camperavontuur. Alle look-out points waren dichtbij de parkeerplaats, dus echte hikes hoefden we niet te doen. Het geweld waarmee het water naar beneden komt is onbeschrijvelijk. Halverwege de way vonden we een mooi National Park om te overnachten. Na het diner (oa. patato wedges met sweetchili saus en sour cream natuurlijk...;)) zijn we nog even bij 2 look-out points van het National Park gaan kijken. Wauw! Wat we daar te zien kregen was toch wel zo mooi. We schatten dat we op 1000m hoogte uitkeken over alle bergen in de nabije 5 kilometer. De foto zal ongetwijfeld niet zoveel indruk maken als in het echt, maar geloof ons als we daar 5 minuten lang ademloos hebben genoten van het uitzicht.
De volgende dag stond het laatste deel van de Waterfall Way op het programma. Met nog 1 waterval te gaan, gelijk ook maar één van de toppers in heel Australie! Bij deze Wollomambi Falls heeft het water één van de langste "vallen". En ja, ook deze is er weer één vanuit het boekje! Na deze laatste waterval alweer op richting de volgende "way" namelijk de Fossickers Way!
Zoals de naam al doet vermoeden, zeefjes, pincetten en vergrootglas in de aanslag, dit keer gaan we in de rivier opzoek naar goud...
In het dorpje Nundle, langs de Peel River, een rivier waar vroeger veel gezocht werd naar goud en diamanten besluiten we ons basiskamp op te zetten en op zoek te gaan naar het edelmetaal. Voordat we beginnen met zoeken trekt het bewegende gras achter Daphne haar stoel mijn aandacht. Er was juist een grote zwarte slang op jacht naar een kikker! 2 tellen later, nadat we beide stonden te kijken werd de kikker gegrepen, en in één geheel naar binnen gewerkt... Goeie stek...
Zonder gevonden goud hebben we ons bedje moeten opmaken, en zijn heerlijk in slaap gevallen.
Via Singleton zijn we zuidwaarts gereden richting de Hunter Valley. Hunter Valley is het wijngebied in de provincie New South Wales, en staat bekend om zijn uitstekende Shiraz wijnen. Met het water in onze mond reden we naar Broke. Een leuk stadje aan de westkant van de Hunter Valley. Om in de stemming te komen een heerlijke fles wijn bij de bottle shop gehaald, en goed bekijken waar we morgen gaan genieten van een paar lekkere Shirazdruiven...
Helaas was ons plan iets te voorbarig! Natuurlijk kon je overal wijn proeven, maar echt lekker even op een terrasje zitten met een Danish Blue erbij zat er helaas niet in. Het proeven moest in de Winery zelf gebeuren onder toezient oog van de supervisor. We hadden zelf het idee dat waneer iemand durfde te zeggen dat het 'corner' was, hij je direct met een knuppel de tent uit mepte! Jammer, we hadden ons iets meer van de Hunter Valley voorgesteld. Aan het eind van de dag, na mooi door de wijnvelden te hebben gereden hebben we zelfs de wijnranken nog gespot van Lindemans en Rosemount. De bonuskaart houders onder jullie zullen ze herkennen! ;) Dan 's avonds zelf maar een Shiraz'je en kaasje kopen en genieten...
Met lichte heimwee naar het echte binnenland hebben we voor de laatste keer deze trip aanstalten gemaakt richting de outback! Onze eerste stop: Dubbo. Als een soort pitstop hebben we 1 nachtje in Dubbo geslapen, water, boodschappen en astronautenvoer ingeslagen voor de lange en bloedhete tocht richting Cobar, White Cliffs en Broken Hill van de komende dagen. Van het informatiecentrum hadden we gehoord dat er de volgende ochtend een ware Farmers Market zou plaatsvinden. Erg leuk al die boertjes te zien met die lekkere boerenproducten als geitenkaasjes, jams, hammen, wijnen en ander lekkers. Geloof het of niet, tussen alle oude kraampjes doemde daar een soort mobiele loempiakar op met een groot bord erboven "DUTCH POFFERTJES" only $6,-. Onze dag was om 10:30am al goed!
Na Dubbo was Cobar de eerstvolgende stad op ons lijstje. Een oude mijnwerkersstad aan de Barrier Highway. Bij binnenkomst valt direct de 'oude' mijn op. Er staat met koeienletters COBAR op geschreven. Deze mijn was niet meer in gebruik leerde een kort bezoek aan de Tourist Information. "Leuk om zeker eens te bewonderen is de 'nieuwe' mijn" zo zei de vriendelijke dame. Een mijn die een aantal kilometers uit Cobar zelf lag, was voornamelijk voor kool, maar er werd ook met enige regelmaat een klomp goud tussen de rotsen vandaan gebikt. Snel ons penthouse in en op naar de lookout. As je weet dat er goud gevonden wordt, loop je toch allebei met gebogen hoofd, kijkend naar de grond richting de lookout. Die mijnwerkers zullen wel gedacht hebben, daar heb je weer twee Nederlandse uitvinders... Wij 24/7 beulen in die mijn, en zij denken wel even wat op de route naar de lookout te vinden! Prachtig uitzicht trouwens daar boven.. Leuk om af en toe, heel diep onder je, een auto'tje met grote lampen die mijn in en uit te zien rijden... Na een onrustig nachtje wildkamperen langs een oud reservoir zijn we alweer vroeg vertrokken naar ons volgende hoogtepuntje. White Cliffs. Een stad die vanwege de warmte in de outback voornamelijk ondergronds is gebouwd...
Gelukkig ligt er vanaf de highway één weg, die ook geasfalteerd is, richting White Cliffs. Met andere woorden, als het asfalt stopt, zit je in White Cliffs. Het was zondag, maar zo uitgestorven hadden we zelden meegemaakt. Er liep werkelijk niemand op straat, het was zo stil, we voelden ons bijna verplicht de motor van onze auto uit te zetten en hem te gaan duwen. Het was de volgende morgen 'pakjesavond' bij de familie Bakker, en omdat de hele familie op 1 plek was, was dat een goed moment om weer eens te Skype'en! Maar ja, waar vindt je in zo'n verlaten gehucht een wifi verbinding? Juist, in een ondergronds Motel, logisch toch! Na met een plattegrond een tour gedaan te hebben in het ondergrondse motel, wat overigens echt uniek was, hebben we Jock verblijd met een bezoekje. Een man van 75, alleenstaand, en wonend in een oude mijn. Zijn vrouw had hem verlaten. Met luide stem vertelde hij ons zinnetje voor zinnetje (meer adem had hij niet) over de geschiedenis van White Cliffs en zijn mijn. Na de intro hebben we zelf een rondje gelopen door mijn, waar het leek of ze gister nog gewerkt hadden! Al het gereedschap, blikjes cola en andere spullen lagen nog naast de krukjes in de mijn.
Na dit ondergrondse avontuur hebben we de motor weer gestart en zijn we verder gereden naar Broken Hill, jullie wellicht beter bekend als Coopers Crossing...
Veel liefs,
D&R
Dat Australië na de Noord- en Zuidpool het meeste last heeft van de aardse opwarming blijkt wel als we wat verder het binnenland in rijden. Veel en grote verkoolde stukken bos laten zich na net groene kustgebied zien. De Australiër zelf trekt zich er niets van aan. Nog geen kilometer verder staat een tankwagen vol water de wegen nat te spuiten om de stofwolken te verminderen. Het land is gewoon te groot om iets aan die branden te doen.
In Sapphir, een gebied met één van de meest volle diamant grond uit de wereld, begonnen we vol goede moed aan onze bucket. Een bucket is een emmer met stenen/zand uit een diamantmijn. Zeven, nat maken, centreren (diamanten zijn zwaarder dan steen) en met pincet op zoek naar de glinsterende steentjes. Geen grote jongens, maar wel een zakje vol kleine diamanten. Probleem met deze steentjes was dat ze onderbroken glazig waren, dus niet mooi egaal om te slijpen. Toch veel lol gehad en spannend wat je in je zeef aantrof. Na een tweede bucket (ook zonder noemenswaardig resultaat) zijn we doorgereden naar het Carnarvon National Park. We moesten tanken omdat de afstanden nu toch wel groter werden dan aan de kust. Het tanken in het binnenland kan, door de grote afstanden, tot $ 0,50 ct/ltr schelen met het kustgebied!
Tot het National park hebben we heel veel kangaroes gezien. Echter, deze lagen allemaal aangereden en dus dood in de greppel... Erg zielig om te zien, en dan nog te bedenken dat wij voor die beesten naar de dierentuin moeten! Eenmaal in het park was het werkelijk een dorp van kangaroes! Honderden huppelden er in het rond, en waren zeker niet bang dichtbij te komen. Erg leuk, en eindelijk die beesten gezien, haha. Na een stille nacht (we waren alleen aan het kamperen in het park) zijn we vroeg vertrokken richting Roma. Nee, niet Italië. We moesten ons min of meer in Roma melden in verband met een kapotte 2e accu. Deze accu zorgt ervoor dat we licht hebben in ons penthouse, en dat de koelkast blijft koelen. Na wat telefonisch overleg met de verhuurmaatschappij was Roma de dichtsbijzijnde stad waar zo'n accu voorradig was. Het was druk in Roma. De stad werd in gereedheid gebracht voor een jaarlijks paarden event. Alles zat daarom vol, en waren voor een mooie plek verplicht een dorpje verderop te bezoeken. In het plaatsje Yuleba lagen we uiteindelijk onder een werkelijk verbluffende sterrenhemel te genieten van een glaasje rode wijn. Hmmm. De volgende morgen werden we gewekt door Donald en Katrien. 2 eenden die vonden dat we aan het ontbijtje moesten beginnen. Met een lekker ochtendzonnetje op ons voorhoofd, aan de rand van het meer en samen met Donald en Katrien genoten we van een lekkere kom Corn Flakes.
Onze volgende stop: Chinchilla. Een leuk stadje met veel watersport. Onze campsite (gratis, incl. stroom en voor maximaal 2 dgn) stond vol met echte Aussies. Ze waren weekend aan het vieren. Grote speedboten, jetski's en andere watersport geweld ging op en neer over het meer. Tegenover ons een stel 50ers die lekker met de hond voor de camper zaten. Waar wij al dagen op een houtje moeten bijten, kreeg die verdomde hond toch een lekkere steak voorgeschoteld...! Zo uit de verpakking in die voerbak. 2 toeristen te kwijlen voor hun hippie camper. Het scheelde weinig of we hadden hem bij ons op de bbq gegooid. Heerlijk die uitbundige Australiërs.
Aangezien een vers brood hier minimaal $4,- kost, zijn we dus aangewezen op het veel goedkopere maar ronduit ranzige 'cake' brood. Brood dat 2 weken lang net zo vers blijft als op de dag van aankoop, omdat er meer chemicaliën dan vezels inzitten. Daarom eten we dat brood alleen getoast. In ons penthouse werkt de broodrooster alleen als we aan de stroom gekoppeld zijn. Met andere woorden, om de 2 a 3 dagen is het feest! Heerlijk warme toast met een dikke laag Nutella. Jammie....., hoezo op een houtje bijten!?
Na dat heerlijke feestontbijt vertrokken we in oostelijke richting naar het Goomburra National Park. In dit park hebben we Steven en Sam met hun dochters Abbey (8) en Ava (5) ontmoet. We hebben de hele avond gezellig aan de wijn gezeten bij een kampvuur. Aangezien Sam bij "Sirromet Winery" werkt, en wij natuurlijk wel houden van een glaasje, kregen we de tip een tour door die winery te gaan doen. De volgende dag afscheid genomen, en met het adres van de winery 'onder de arm' zijn we gaan rijden in die richting. Eenmaal aangekomen doemde een werkelijk fantastisch bedrijf op tussen de heuvels van Queensland. De grootste winery van Queensland, en dat pas 11 jaar bestaat! Opgezet door de selfmade miljonair T.E. Morris (draai z'n naam maar eens om!). Aangezien de prijs incl. een tasting erg meeviel hebben we de tour een dag later gedaan. Om de familie toch even te bedanken voor de tip toch maar even een smsje gestuurd. Na de rondleiding door het bedrijf kwamen we aan bij het proeven... Daar kijk je toch naar uit na zo'n rondleiding. Wat bleek, Steven, Sam en Ava ( Abbey zat op school ) waren ook gekomen om nog even een wijntje te drinken met ons. Er werd een lekkere fles witte Viognier besteld uit de Signature collection met patato wedges in Sweet Chili saus en Sour cream. Schrijf het op, dit was ook meteen een tip! Verukkelijk!
Na de lunch boden ze aan om bij ze te komen eten! Om niet met lege handen aan te komen zochten we stroopwafels. We hadden ze al ergens zien liggen! Ons werd verteld; een klein huis in een lange straat. Het bleek een villa met zwembad en 2 badkamers te zijn in een doodlopende straat. Steaks en King Prawns op de buiten BBQ en heerlijk smullen. Abbey and Ava waren al erg in de Santa stemming. Hier is Santa/Chrismas wat Sinterklaas bij ons is! Er bleef die avond een vriendinnetje slapen. We bedachten om ze te vertellen over Sinterklaas, en het schoentje zet principe. Goed voorbereid als we waren hadden we een kleinigheidje en chocolade munten gekocht. Na het oefenen van 'Sinterklaas kapoentje' de schoenen bij de deur, en heel hard zingen. We hebben enorm gelachen, er werd door de engels sprekende meiden vooral 'sinteklaus en goi wat in us kontje' gezongen. Er werden zonder onze tips wortels en appels in de schoenen gestopt, de deur moest op een kier open blijven voor het geval 'Sinta' er niet bij kon en ons werd maar gevraagd of hen namen wel in het grote boek stonden! Heerlijk. Na alle wijn en port zijn we tussen de grote villa's in die wijk in ons campertje vredig in slaap gevallen.
De volgende dag waren de meiden om 4:45am wakker, om 5:00am waren de chocolade munten op en om 5:15am hadden ze alle drie de glitter nagellak op hun vingers. We werden even na 7:00am gewekt om de voetsporen te bekijken die 'Sinta' had achtergelaten. Steven is die ochtend voor 2 weken vertokken naar zijn werk. Na het ontbijt lekker het zwembad ingedoken. Die dag voor het eerst regen in Australië! Het lijkt Nederland wel... We zijn die dag nog een dagje en nachtje blijven plakken. Hebben Abbey opgehaald van school, huiswerk gemaakt en 's avonds heeft Daf toast met geitenkaas en honing voor ze gemaakt. Heerlijk om weer even op een bank te hangen en een film te kijken! Wat een onwijs leuk en lief gezin, en wat zijn we verwend!
Na opnieuw een zwempartij in het zwembad zijn we vertrokken richting Byron Bay. Een surfers paradise onder Brisbane. Eens kijken of alle skills die we in Bali geleerd hebben hier nog kunnen zorgen voor een paar verbaasde koppen...
Veel liefs,
D&R
Even terug naar waar we vandaan kwamen, Azië. In Azië konden we voor ongeveer € 20,- samen een hele dag ontbijten, fruitsapjes drinken, uit eten en slapen. Nog geen 10 minuten nadat we op Australisch grondgebied waren, was het al uit onze zakken verdwenen. Au... dat is echt duur, dus al die backpackers die uit Ozzie kwamen, waren dus 'echt' blij om in Azië te zijn!
We hebben 1 nachtje in Brisbane overnacht. Ook hier kunnen we 100 Au... verhalen vertellen over het dure leven hier, maar daar stoppen we mee. Het is nou eenmaal niet anders. Toch even een compliment voor o.a. de inmiddels afgetreden heren Papalaatmepiemellos en Berlusconi. Ferrari of McLaren zal jullie vast en zeker eerdaags benaderen voor een baan, want met de snelheid waarmee jullie die Euro om zeep helpen.... Binnen één jaar krijg je voor € 1,- geen $ 1,70 maar $ 1,32!
Cairns is leuk! Veel backpackers en de vibe van Lloret de Mar en Gerlos. Elke kroeg heeft dagelijks vette feesten, er zijn drankboten, bussen en een druk strand. Ook onze eerste ervaring met de openbare voorzieningen die de regering voor haar inwoners heeft geregeld: bij ons staan hokjes zodat hangjongeren (en tegenwoordig ook ouderen) droog kunnen staan, hier staan hele exercise places met cross trainers, bankdrukapparatuur en andere krachtttainers. Er zijn openbare BBQ's waarbij de provincie het gas in bijvult, en gratis zwembaden. Heerlijk gewoon, en het blijft heel...
Na 2 dagen genieten van het zwembad en het zonnetje hebben we dan eindelijk de camper opgehaald. Op de dag van ophalen maar even gelopen in plaats van $ 20,- met de taxi. Eindelijk aangekomen stond hij al te glimmen. We konden het niet laten alvast even te gluren in ons onderkomen voor de komende 45 dagen! Erg knus met eigenlijk alles erop en eraan wat je nodig hebt! Snel naar binnen voor de administratieve handelingen en gaan! Tenminste dat dachten we... We dachten een eigen risico te hebben van $ 2.500,-. Dat is een hoop centjes, maar het afkopen voor $ 900,- niet waard. Wat bleek; we moesten de $ 2.500,- direct overmaken, en als er iets gebeurde (dus ook een overlaat die bij onze afwezigheid tegen de auto ramt, of een boom/kangoeroe voor de auto) werd er nog eens $ 2.500,- van de creditcard gehaald. Daarna bleek ook nog dat we niet naar Alice Springs mochten rijden, wat we wel graag wilden. Dit viel buiten de dekking, en konden we voor $ 15,- per dag over de gehele periode bijkopen. Al met al waren we behoorlijk teleurgesteld, en zijn we even een rondje gaan lopen om alles op een rijtje te zetten. Bij terugkomst toch maar niet naar Alice Springs en de volledige verzekering betaald. We moeten toch een beetje rustig in ons campertje kunnen rijden, en hem met een gerust hart kunnen achterlaten. Overigens valt het linksrijden erg mee. Het gaat eigenlijk automatisch. De regering hier heeft bij elke bocht en kruising al borden neergezet met 'Keep Left'. Bediening in de auto is iets meer wennen. De knipperlichtschakelaar zit bijvoorbeeld ook rechts ipv links. *praktijkvoorbeeld* Stel je een zonovergoten dag voor (we weten het, dat is lastig voor jullie, maar probeer het) vervolgens staan er een groep Aussies te wachten tot ze verder mogen wandelen, fietsen of joggen. Komt er een flower power busje al stotterend aanzeilen, kleine stuuruitslag naar links, nee toch naar rechts! Jahoor sta je dan met je ruitenwissers op volle snelheid aan.
Vanuit Cairns zijn we 150 kilometer noorderlijk gereden naar het stadje Port Douglas. Hier hebben we een camping opgezocht, onze eerste boodschapjes gedaan en lekker gegeten. Net als in Scandinavië heeft Australië aparte winkels voor alcohol, de zogenaamde Bottle Shops. In de Coles (de Australische Albert Heijn) verkoopt men alleen rode/witte wijn zonder alcohol. Vanuit Port Douglas koers gezet in zuidelijke richting. Omdat het wild kamperen streng aangepakt wordt kiezen we er nu nog voor om op legale kampeerplaatsen te staan. Je hebt hierin duizenden mogelijkheden. Geheel gratis is het langs de main roads. Dit zijn een soort rustplekken met toiletten waar je maximaal 20hr mag staan. Ideaal dus met een campertje, al is de sfeer langs een Highway ver te zoeken. Veel mooier zijn de staatscampings. Deze liggen allemaal in natuurparken. Werkelijk fantastisch mooie plaatsen en dus midden in de natuur. Hiervoor betaal je $ 5,30 pp., puur ten gunste van het natuurpark waarin je slaapt. Er hangt bij de entree een code, deze bel je samen met het kenteken en het aantal personen door naar de provincie. Vervolgens je credit card gegevens en je hebt permissie om in het natuur park te overnachten.
In het Bowling Green Bay National Park hebben we op de Aligator Creek camping geslapen. Vanuit dit natuurpark hebben we de volgende dag een hike gedaan. Erg gaaf over de rotsen in de rivierbedding. Daf is hier zelfs nog met fotocamera en al van een rots de rivier in gevallen. Dit klinkt lekker cliché, maar de camera is gelukkig nog heel! Onze eerste echte trip in Australië zijn de Whitsunday Islands. De Whitsunday Islands is een eilandengroep bestaande uit 74 eilanden voor de kust van Australië. Slechts 7 van deze eilanden zijn bewoond. Dit is het meest gefotografeerde natuurpark van Australië! We hebben met een raftboot met 500 pk tussen de eilanden gevaren, mooie snorkelspots (tussen en stranden gezien en wederom super mooie foto's gemaakt. Een waanzinnige dag vol met actie en avontuur.
We reizen verder in zuid-oostelijke richting naar Sapphir. Een dorpje dat groot is geworden door, hoe kan het ook anders Sapphir en Diamant winning. Er wordt gezegt dat als je gaat zoeken, je gegarandeerd iets vind... Uiteraard zal de volgende blog jullie vertellen hoe groot ze zijn...
Veel liefs,
D&R
