Als je start in Cairns, en via allerlei hotspots ruim 4130 kilometer verder naar het zuiden rijdt, kom je uit in Byron Bay. Een drukke kustplaats iets onder de rook van Brisbane. Na allemaal mooie natuurparken is het voor ons beide even slikken als we Byron Bay binnen rijden. Onwijs veel 'ik loop hier en wil graag door iedereen gezien worden' toeristen, en dagjesmensen. Na een bezoek aan de Tourist Information besluiten we met de camper naar de vuurtoren te rijden. Deze vuurtoren is tevens ook het meest Oostelijke punt van Australië. Rond Oktober - November kun je langs deze kuststrook walvissen spotten. Helaas zijn we, net als bij zo'n beetje elke spot waar je walvissen kunt spotten, net te laat... Zoals gezegd in de vorige blog hadden we hier een surf event gepland staan. Het weer was die dag niet optimaal. Koud (voor ons dan) en veel bewolking maakten de golven uiteindelijk niet aantrekkelijk genoeg om even een golf 'te nemen'. Omdat in Byron Bay alle prijzen x2 zijn, hebben we besloten iets buiten Byron Bay een camping op te zoeken. Na een heerlijk warme douche en natuurlijk toast met Nutella (we hadden stroom!), zijn we 's morgens vertrokken om een start te maken aan de Waterfall Way. Daphne komt bij elke Tourist Information naar buiten met kilo's folders en informatie. Gelukkig maar, want de Waterfall Way staat niet groot aangegeven. Wat is dat een mooie route! Fabelachtige berglandschappen, hoge watervallen en glooiende wegen maakten deze way tot één van de hoogtepunten van ons camperavontuur. Alle look-out points waren dichtbij de parkeerplaats, dus echte hikes hoefden we niet te doen. Het geweld waarmee het water naar beneden komt is onbeschrijvelijk. Halverwege de way vonden we een mooi National Park om te overnachten. Na het diner (oa. patato wedges met sweetchili saus en sour cream natuurlijk...;)) zijn we nog even bij 2 look-out points van het National Park gaan kijken. Wauw! Wat we daar te zien kregen was toch wel zo mooi. We schatten dat we op 1000m hoogte uitkeken over alle bergen in de nabije 5 kilometer. De foto zal ongetwijfeld niet zoveel indruk maken als in het echt, maar geloof ons als we daar 5 minuten lang ademloos hebben genoten van het uitzicht. De volgende dag stond het laatste deel van de Waterfall Way op het programma. Met nog 1 waterval te gaan, gelijk ook maar één van de toppers in heel Australie! Bij deze Wollomambi Falls heeft het water één van de langste "vallen". En ja, ook deze is er weer één vanuit het boekje! Na deze laatste waterval alweer op richting de volgende "way" namelijk de Fossickers Way! Zoals de naam al doet vermoeden, zeefjes, pincetten en vergrootglas in de aanslag, dit keer gaan we in de rivier opzoek naar goud... In het dorpje Nundle, langs de Peel River, een rivier waar vroeger veel gezocht werd naar goud en diamanten besluiten we ons basiskamp op te zetten en op zoek te gaan naar het edelmetaal. Voordat we beginnen met zoeken trekt het bewegende gras achter Daphne haar stoel mijn aandacht. Er was juist een grote zwarte slang op jacht naar een kikker! 2 tellen later, nadat we beide stonden te kijken werd de kikker gegrepen, en in één geheel naar binnen gewerkt... Goeie stek... Zonder gevonden goud hebben we ons bedje moeten opmaken, en zijn heerlijk in slaap gevallen. Via Singleton zijn we zuidwaarts gereden richting de Hunter Valley. Hunter Valley is het wijngebied in de provincie New South Wales, en staat bekend om zijn uitstekende Shiraz wijnen. Met het water in onze mond reden we naar Broke. Een leuk stadje aan de westkant van de Hunter Valley. Om in de stemming te komen een heerlijke fles wijn bij de bottle shop gehaald, en goed bekijken waar we morgen gaan genieten van een paar lekkere Shirazdruiven... Helaas was ons plan iets te voorbarig! Natuurlijk kon je overal wijn proeven, maar echt lekker even op een terrasje zitten met een Danish Blue erbij zat er helaas niet in. Het proeven moest in de Winery zelf gebeuren onder toezient oog van de supervisor. We hadden zelf het idee dat waneer iemand durfde te zeggen dat het 'corner' was, hij je direct met een knuppel de tent uit mepte! Jammer, we hadden ons iets meer van de Hunter Valley voorgesteld. Aan het eind van de dag, na mooi door de wijnvelden te hebben gereden hebben we zelfs de wijnranken nog gespot van Lindemans en Rosemount. De bonuskaart houders onder jullie zullen ze herkennen! ;) Dan 's avonds zelf maar een Shiraz'je en kaasje kopen en genieten... Met lichte heimwee naar het echte binnenland hebben we voor de laatste keer deze trip aanstalten gemaakt richting de outback! Onze eerste stop: Dubbo. Als een soort pitstop hebben we 1 nachtje in Dubbo geslapen, water, boodschappen en astronautenvoer ingeslagen voor de lange en bloedhete tocht richting Cobar, White Cliffs en Broken Hill van de komende dagen. Van het informatiecentrum hadden we gehoord dat er de volgende ochtend een ware Farmers Market zou plaatsvinden. Erg leuk al die boertjes te zien met die lekkere boerenproducten als geitenkaasjes, jams, hammen, wijnen en ander lekkers. Geloof het of niet, tussen alle oude kraampjes doemde daar een soort mobiele loempiakar op met een groot bord erboven "DUTCH POFFERTJES" only $6,-. Onze dag was om 10:30am al goed! Na Dubbo was Cobar de eerstvolgende stad op ons lijstje. Een oude mijnwerkersstad aan de Barrier Highway. Bij binnenkomst valt direct de 'oude' mijn op. Er staat met koeienletters COBAR op geschreven. Deze mijn was niet meer in gebruik leerde een kort bezoek aan de Tourist Information. "Leuk om zeker eens te bewonderen is de 'nieuwe' mijn" zo zei de vriendelijke dame. Een mijn die een aantal kilometers uit Cobar zelf lag, was voornamelijk voor kool, maar er werd ook met enige regelmaat een klomp goud tussen de rotsen vandaan gebikt. Snel ons penthouse in en op naar de lookout. As je weet dat er goud gevonden wordt, loop je toch allebei met gebogen hoofd, kijkend naar de grond richting de lookout. Die mijnwerkers zullen wel gedacht hebben, daar heb je weer twee Nederlandse uitvinders... Wij 24/7 beulen in die mijn, en zij denken wel even wat op de route naar de lookout te vinden! Prachtig uitzicht trouwens daar boven.. Leuk om af en toe, heel diep onder je, een auto'tje met grote lampen die mijn in en uit te zien rijden... Na een onrustig nachtje wildkamperen langs een oud reservoir zijn we alweer vroeg vertrokken naar ons volgende hoogtepuntje. White Cliffs. Een stad die vanwege de warmte in de outback voornamelijk ondergronds is gebouwd... Gelukkig ligt er vanaf de highway één weg, die ook geasfalteerd is, richting White Cliffs. Met andere woorden, als het asfalt stopt, zit je in White Cliffs. Het was zondag, maar zo uitgestorven hadden we zelden meegemaakt. Er liep werkelijk niemand op straat, het was zo stil, we voelden ons bijna verplicht de motor van onze auto uit te zetten en hem te gaan duwen. Het was de volgende morgen 'pakjesavond' bij de familie Bakker, en omdat de hele familie op 1 plek was, was dat een goed moment om weer eens te Skype'en! Maar ja, waar vindt je in zo'n verlaten gehucht een wifi verbinding? Juist, in een ondergronds Motel, logisch toch! Na met een plattegrond een tour gedaan te hebben in het ondergrondse motel, wat overigens echt uniek was, hebben we Jock verblijd met een bezoekje. Een man van 75, alleenstaand, en wonend in een oude mijn. Zijn vrouw had hem verlaten. Met luide stem vertelde hij ons zinnetje voor zinnetje (meer adem had hij niet) over de geschiedenis van White Cliffs en zijn mijn. Na de intro hebben we zelf een rondje gelopen door mijn, waar het leek of ze gister nog gewerkt hadden! Al het gereedschap, blikjes cola en andere spullen lagen nog naast de krukjes in de mijn. Na dit ondergrondse avontuur hebben we de motor weer gestart en zijn we verder gereden naar Broken Hill, jullie wellicht beter bekend als Coopers Crossing... Veel liefs, D&R