Coopers Crossing, het alom bekende stadje uit de serie Flying Doktors. In werkelijkheid heet de stad Broken Hill, en is de serie hier slechts gedeeltelijk opgenomen. In ieder geval staat hier de grootste locatie van de Royal Flying Doktors Services (RFDS) anno 2011.  Dit en veel meer kregen we te horen tijdens een rondleiding bij de RFDS. De vliegtuigen waarmee deze mensen vliegen, zijn zo uitrust dat je er met gemak een CT'tje in kunt maken, je er in alle veiligheid een baby ter wereld kunt brengen, en waarin je zo nodig zelfs een open hart operatie kunt uitvoeren! En jawel, dit gebeurt ook in de 84 vliegtuigen waarmee de RFDS de binnenlanden van Australië bediend. Volledig koste loos voor de hulpbehoevenden, om het dan nog niet te hebben over de tandartspraktijken en spreekuren in de verschillende kleine stadjes. En ze doen meer! Steun daarom de RFDS door uw bijdrage te storten op giro 494... haha, nee zo erg is het nog niet, maar het is wel een hele mooie organisatie. Door het enorme gevarieerde werk is Daphne enthousiaster dan ooit om te proberen hier een stageplaats te scoren. Na een bezoek aan de leuke winkeltjes in het centrum besluiten we nog even snel naar Silverton te rijden. Een piepklein dorpje ongeveer 25 km verderop. In het dorpje ligt geen asfalt, er staat een hotel/cafe met paarden en kamelen van de gasten voor de deur, zijn een aantal films opgenomen, en bij hoog water kun je er met een standaard personenauto niet komen. Volgens onze normaal goed geïnformeerde reisgids, en we citeren; Population: about 50 people and 1 dunkey.  Na 2 nachtjes te hebben doorgebracht in de outback hebben we ons campertje weer in een spoor gezet richting het zuiden. Via Mildura hebben een klein ommetje gemaakt naar Minyip. In Minyip staat het hotel en de garage uit de serie Flying Doctors. We staan dus met ons hippie campertje voor het hotel op de foto! ;) Gelukkig heeft ons campertje in Silverton en Minyip al even kunnen proeven van een unsealed road, want wat ons daarna gebeurde... Voor 2 leuke toeristische trekpleisters, wat bomen in een meer, en een park waar we uiteindelijk niet naartoe zijn gereden, hebben we onze ogen dichtgeknepen, vingers gekruist en gehoopt dat de 123km uit de stratenatlas een typfout was. Een niet geasfalteerde weg in de outback van Australië is best stoffig. Nee, niet best stoffig, onwijs stoffig. Na 20 km hadden we zoiets van "hmm stoffig achter de auto!", na 30km begon het in de auto naar stof te ruiken, en na 40 km waren we in ons campertje aan het stofhappen. Wat was die weg lang!! Die inschattingsfout hebben we geweten, een kleine 2 uur hebben we op camping de gehele camper kunnen strippen, en alles kunnen schoonmaken. Borden, bestek, kussens tassen, koelkast, dashbord, stuur en zo'n beetje elk kiertje en gaatje zaten vol! Nu maar hopen dat ze er bij het inleveren niet zo op letten. Het volgende hoogtepunt van onze reis dient zich alweer aan, de Grampians. Een National Park tussen Horsham en Hamilton. We hebben hier een hike gedaan naar de Pinnacles look-out, een tocht van ongeveer 2 uur. Veel rotsklimmen, steile trappen en gladde stukken. Neem het uitzicht uit het National Park van de vorige blog, en vermenigvuldig dat met de spectaculaire rotsformaties van deze hike. Uitkomst: een foto op het randje van een rots hoog boven Australië! Nu we het toch over hoogtepunten hebben, mogen wij u voorstellen, The Great Ocean Road. Hiermee nemen we jullie mee naar de zuidkust van Australië.  Voor ons begon de road, in tegenstelling tot hoe alle reisgidsen hem beschrijven in Warrnambool. De meeste reisgidsen beschrijven Warrnambool als eindbestemming van de bijna 250 km lange weg langs de, hoe kan het ook anders, oceaan. Dit omdat veel campers juist hun reis starten in Sydney. De zuidkust van Australië is niet zoals wij in Nederland de Noordzee kust kennen. Hier zijn bijna geen stranden te vinden, enkel hele hoge rosten waar het water met brute kracht tegen aan slaat. Door de kracht van het water ontstaan er van die mooie rotspartijen. Elk jaar slaat het water gemiddeld 2 cm van de kust weg, waardoor Australië ook elk jaar iets kleiner wordt. De road zelf is als verwacht toeristisch. Lange tijd hebben we heerlijk in alle rust, en soms zelf alleen, op een campground geslapen en van het mooie land mogen genieten. Het was dan ook even wennen nadat we de parkeerplaats van de eerste look-out opreden. Het stond er vol met campers! Duiters, Nederlanders en hele kuddes Japanners en Chinezen (uiteraard met geregelde reis in een touringcar). Ondanks de bewolking en dreigende regen was het gaaf om de kuststrook op deze manier te zien. Nadat we goed en wel in de gordel zaten en de camper in de 3e versnelling hadden gezet diende zich alweer de volgende look-out aan. Wederom erg fraai om te zien. De mensen tegen wie je bij de eerste look-out knikte liep je nu weer tegen het lijf. Een klein lachje maar dit keer. En jawel, wederom binnen 1 km de volgende. Inmiddels vorm je met een aantal anderen een klein treintje van look-out naar look-out. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste Hollander ons ook Nederlands heeft horen praten, en de goed onderbouwde en zeer verassende vraag stelde: "mooi hè?". Waar de road echt bekendheid mee heeft opgebouwd zijn de 'The Twelve Apostles'. 12 rotsen die als torens uit het water omhoog stonden. Helaas zijn er door de kracht van het water nog slechts zes overeind blijven staan. Het is weer giga druk bij dit punt. Er is een souvenirsshop, een café, toiletten en zelfs vliegen de helicopters af en aan voor rondvluchten. Het zal u niet verbazen dat de wachtrij voor de rondvluchten enkel en alleen bestond uit Japanners en Chinezen! Halverwege de road hebben we een leuke camping gevonden, waar we zelfs boven de camper een schattig Koala beertje hadden zitten! Volgens Daphne was er voor het beertje nog genoeg plaats in de camper, en had hem de toepasselijke naam 'Koali' gegeven. Eindbestemming van de road (Geelong) naderden we een dag later, en met de eindbestemming ook het begin van ons bezoek aan Melbourne! Melbourne, alweer zo'n stad waar je (wij althans) een keer in je leven geweest moet zijn. Omdat we laat aankwamen in de stad was het zoeken naar een camping nog een hele opgaaf! Alles was vol, of volgens ons idee te prijzig. We bleven maar rondrijden en zoeken, ondertussen was het 9:00pm, en we hadden nog niets gevonden. Daphne begon al wat slaperig te worden, en we besloten de auto aan de kant van de weg te zetten, en in ieder geval het bedje alvast op te maken. Toen Daf er eenmaal in lag, en het straatje niet echt langs een hoofdweg lag besloot ook ik er maar in te kruipen en de $200,- boete te riskeren. Om 6:30am werden we wakker en besloten we maar de stad in te gaan. Achteraf waren we zgn 'Early Birds' in de parkeergarage. Je kon voor $19,- een hele dag staat ipv $10,- p/uur! Het heeft zo zijn voordelen dat wildkamperen. We hebben een leuke dag gehad in Melbourne, en nadat we de auto uit de parkeergarage reden nog even een rondje Albert Park gedaan. Het Australische F1 straatcircuit, waar op 18.03.2012 het nieuwe seizoen weer begint (lees: voor die tijd zijn we zeker weer in Nederland!).  Na een bliksembezoek aan Canberra, het is toch maar de hoofdstad van Australië,  stonden de Blue Mountains op het planbord. Een groot natuurgebied op steenworp afstand van Sydney. Waanzinnig mooi, en we hebben bij de Janalan Caves, één van de grootste en best bewaarde grotten ter wereld een mooie hike gedaan. Op die hike hadden we de kans het zeer zeldzame vogelbekdier te kunnen spotten. Helaas bleek men wat betreft zeldzaamheid gelijk te hebben, en hebben ook wij dit maffe beest niet gezien... Daarna naar 'The three Sisters'. Nee, dit zijn niet 3 zingende Surinaamse zussen met een enorm achterste, dit zijn 3 mooie rotspartijen die uit een dal omhoog komen (meestal met rotsen, maar het speciale aan deze was dat het min of meer 3 hele hoge puntige rotsen waren met een diameter van slechts 10 meter, zie foto's). Omdat we maar voor 1 uur op betaald parkeren stonden, konden we helaas de 'giant stairs' (900 treden) niet doen. De dorpjes in dit gebied zijn, en ik citeer; "wat schattig!". Zo hebben we oa een hele dag lekker gewinkeld in Leura. Het weer zat al een aantal dagen niet erg mee, veel bewolking. Eigenlijk een beetje Nederlands herfst weer. Toch brak de zon rond lunchtijd even door en spenderen we onze tijd met een lekkere lunch in een mooi park. Even genieten nog van wat rust alvorens we naar onze laatste bestemming met onze camper reizen, Sydney. Voor Sydney hadden we, met de ervaringen uit Melbourne maar een camping gereserveerd. Tevens is het in een stad met een campertje gewoon net even wat onhandiger. En daarbij is het openbaar vervoer uitstekend geregeld. Treinen, bussen, trams, metro, ferry's en monorail, ze zijn in Sydney allemaal vertegenwoordigt. Onze camping lag op 8 kilometer uit het centrum, en 700 meter van een treinstation. De volgende dag vroeg op om eens heerlijk door Sydney rond te struinen. Helaas begon het, op het moment dat wij wilden vertrekken te regenen. Iets later dan gepland dus richting de, wat men zegt mooiste haven ter wereld. Onze trein bracht ons over de Sydney Harbour Bridge naar het centrum. Best een kippenvel moment als je dan over de bridge rijdt, en links uit het raam het Opera House ziet liggen. Uiteraard hebben we die dag alle hoogtepunten gezien. Helaas tussen de buien door, maar wel gaaf. We zijn 's middags nog met de ferry naar Cockotoo Island gevaren. Een oud gevangenis eiland à la Alcatras.  De volgende dag was de kerstgekte pas echt losgebarsten. Zo veel shoppers, van een crisis is er in Sydney in ieder geval weinig te merken. The Westfield, een groot warenhuis start met een 39-uurs shopping marathon. Die middag scheen het zonnetje lekker, en hebben we in de haven genoten van alle mensen, de zon en een heerlijke Starbucks. Na het eten redelijk op tijd richting de camper om alles alvast een beetje op te ruimen. Na in totaal 43 nachten is er een einde gekomen aan onze onvergetelijke reis door Australië.  Op het moment van schrijven zitten we in de slaaptrein van Sydney naar Brisbane. We zijn door Stephen, Sam, Abbey en Ava (het gezin bij wie we eerder een aantal dagen verbleven) uitgenodigd om Xmas samen met hun te vieren in een 20-persoons vakantiehuis in de bergen onder Brisbane. Gezien het werk van Stephen kan hij helaas niet aanwezig zijn, maar om zo Xmas te vieren was voor ons natuurlijk een droomscenario. De meiden hebben speciaal voor ons de kerstliedjes goed geoefend, er is een grote kalkoen besteld voor in de steenoven en we hebben allemaal leuke cadeautjes gekocht voor onder de kerstboom. Al eerder hebben we, hoe moeilijk het ook was, besloten om oudejaarsavond in Nieuw-Zeeland te vieren. Het verblijf alleen scheelde ruim €600,- met Sydney, en voor ons is de dollar in Nieuw-Zeeland gewoon gunstiger. Erg jammer, maar Auckland zal ons ook een mooi feestje geven... Het zal even moeilijk zijn om kerst dit jaar zonder jullie te moeten vieren, al zullen die kleine meiden ons voldoende afleiding geven. We wensen jullie allemaal een fantastische kerst met hopelijk wat sneeuw! Geniet van het lekkere eten, de wijntjes en natuurlijk van elkaar! Veel liefs, D&R p.s. Foto's volgen hopelijk na kerst!