Een reis met een camper door Nieuw-Zeeland is pas geslaagd als je beide eilanden bezoekt. Nadat we het zuider eiland verkend hadden, hebben we de camper op de veerboot gereden, en onder leiding van grote scholen dolfijnen koers gezet richting de hoofdstad van Nieuw-Zeeland, Wellington.  Er stond eigenlijk maar één stad op ons verlanglijstje om echt te bezoeken, Rotorua. De omgeving van deze stad staat bekend om zijn geizers, Maori villages, en vulkanen. Één nadeel; hij bijna in het noorden van het eiland, waardoor we aardig door moesten rijden. Eenmaal in de stad komt de geur van zwavel je al tegemoet, en reden we een Maori village in met de gemakkelijk te onthouden naam: Tewhakarewarewatangaoteopetauaawahiao. Na een tijdje oefenen hebben we de moed opgegeven om de naam van dit dorp vloeiend uit te spreken... We werden bij de toegangspoort ontvangen door kinderen die in de rivier zwommen en vroegen om coins in het water te gooien, zodat ze die konden opduiken. Na het ontvangst liepen we snel door om op tijd bij een echte Maori dans aanwezig te zijn! We kregen een voorstelling met dans, zang en muziek voorgeschoteld waarin tijdens het dansen veel gezichtsuitdrukkingen gebruikt werden. Gaaf om eens mee te maken! Na de show kregen we een rondleiding door de village. Je voelt via je slippers de hitte die de grond afgeeft! Kokende geizers zag je overal om je heen. Bij de bereiding van al het eten in de village wordt gebruik gemaakt van deze natuurlijke bronnen in de vorm van stomen en koken. Aan het einde van de rondleiding het hoogtepunt, een tot wel 30 meter hoog spuitende geizer! Onze reis terug richting Wellington verliep via een iets andere route dan de heenweg, maar gezegt moet worden dat wat in alle boekjes staat klopt over het feit dat qua natuur het zuider eiland mooier is dan het noorder eiland. Eenmaal in Wellington een parkeerplaats gevonden waar je ook mocht overnachten, en nog wel midden in de stad! We hebben heerlijk door de stad geslenterd, en rond 2 uur stonden de eerste vers getapte biertjes al op tafel, en genoten we van een heerlijk zonnetje. Die avond zouden we als afsluiter nog even lekker een paar kroegen induiken, en dat is dan ook zeker gelukt. De volgende morgen meldden we ons fris en wel om 7:00am bij de gate voor de boot. Via de kust zijn we terug gereden richting Christchurch. Omdat de zee erg ruw was vandaag zaten er vele zeeleeuwen op de rotsen aan de kust te zonnen! Af en toe tijdens het rijden willen ze gewoon de weg over steken! Nu snappen we ook de waarschuwingsborden! In Australië heb je de beroemde kangaroe borden, hier staan er zeeleeuwen op! Op een campsite aan de kust hebben we een plekje gevonden om te overnachten. We stonden op nog geen 5 meter van de zeeleeuwen heerlijk te kamperen! Eenmaal in Christchurch begon het einde van ons avontuur in Nieuw Zeeland echt in zicht te raken. Op de valreep nog even een bezoek gebracht aan spookstad Christchurch. Wat is dat nog altijd een enge stad. Na de zware aardbeving vorig jaar is bijna de hele binnenstad afgesloten. Winkels liggen er nog precies bij zoals toen. Schappen leeg geschud, spullen op de grond gevallen, een koffietent waar de koffiebekers nog op tafel stonden, op de muren gekerft wanneer het pand gecheckt is op lichamen en ga zo maar door. Men probeert er het beste van te maken door hun business voort te zetten in zeecontainers. Maar wat wil je ook als er gemiddeld 5 bevingen per dag plaatsvinden met een kracht van 3+. Het gebied heeft op ons alle vier diepe indruk achter gelaten. Tja, aan alles komt een einde en zo ook aan onze reis met z'n vieren. We hebben een ongelooflijke leuke tijd gehad met z'n vieren, en veel avontuur meegemaakt. Na de uithuil en uitzwaai momenten zijn Daphne en Ralph naar Auckland gevlogen, en hebben Cees en Rijanne nog een middag gewacht op hun vlucht via Sydney en Dubai naar Amsterdam. Toevallig dat we in Auckland het vliegtuig zagen staan, waarin Cees en Rijanne later in Sydney in zouden stappen naar Dubai! Onze reis ging via Auckland - Brisbane - Taipei om uiteindelijk in Bangkok uit te stappen. Wij hebben nog 2 landen op het verlanglijstje te weten Cambodja en Vietnam.  Vanuit Bangkok reisden we in een overvolle trein naar de grensovergang. We kwamen om 7 uur 's avonds aan en hadden het plan om, gezien de tijd een hotel op te zoeken in dit plaatsje en morgen in alle rust de grens over te gaan. Er konden lange rijen staan bij de grens en om 8 uur sloten de poorten. De tuk tuk die ons naar een hotel zou brengen bracht ons naar de grens, nu moesten we dus alsnog alle visums geregeld hebben en voor 8 uur die grenscontrole door zijn! Na veel haasten is het net gelukt. Nu diende zich het volgende probleem aan. Aan die grens in Cambodja zitten bijna geen hotels. We moesten dus een taxi regelen die ons naar Siem Reap bracht ongeveer 2 uur verder. We waren niet alleen gelukkig. Een duits ouder echtpaar, en een iets te spiritueel stel uit de United States of America. Ze zweefden nog net niet hun taxistoel uit!  Siem Reap is een stad die vooral groot geworden is door het nabij gelegen tempelcomplex Angkor Wat. 's Werelds grootste complex met een totale oppervlakte van ongeveer 10 km2. We hebben het complex op de fiets ontdekt. Waar sommige mensen 2 tot 3 dagen lang alles willen bekijken waren wij na 1 dag wel klaar. Het is mooi en indrukwekkend, maar veel is hetzelfde en dat maakt het ook wel saai. Vanuit Siem Reap zijn we met de bus naar hoofdstad Phnom Penh gereden. Een drukke stad aan de Mekong rivier. In Phnom Penh hebben we heerlijk langs een vrij moderne boulevard geslenterd om te genieten van de vele vissersbootjes op de Mekong. Ook hebben we hier de S-21 bezocht. De beroemde school die in 1973 door de Rode Khmer omgebouwd is tot martel/moord/suicide gevangenis. Vreselijk om hier te lopen terwijl hier duizenden doodgewone mensen (doodgewone mensen konden volgens de Khmer in de toekomst wel eens tegenstanders worden) op de meest gruwelijke wijze aan hun einde gekomen. Omdat het relatief nog zo kort geleden is, is alles in de S-21 nog in tact. De 0,80 x 1,50 m cellen, de martelkamers, gereedschap en nog veel meer was allemaal nog te zien. Om het gevoel bij ons nog even sterker te maken hebben we een dag later de Killing Fields bezocht. Wat je hier te zien krijgt is werkelijk om van te kotsen. De massagraven voor kindjes, de boom waartegen ze zijn doodgeslagen, de plaats waar het gifgebouw stond voor als je nog niet helemaal dood was, echt gruwelijk. Tijdens de tour werd duidelijk dat er zoveel mensen aan hun einde zijn gekomen dat het er teveel zijn om allemaal op te graven. We lopen dan ook regelmatig over tanden, kleding en botten die je dan uit respect maar een beetje opzij legt. Wat een ongelooflijke impact heeft dit op je. Gelukkig stond een dag later een workshop Cambodjaans koken op het programma. Onder de bezielende leiding van Chin hebben we de lokale markt bezocht voor de ingrediënten, en hebben we 4 overheerlijke gerechten bereid. Nu maar hopen dat we ze onthouden :P Na Phnom Penh zijn we over de Mekong river Vietnam binnengevaren. Ons visum was gelukkig niet fake (we hadden ons paspoort aan een straatverkoopster in Phnong Penh afgegeven om het visum te regelen). Onze eerste stop in Vietnam was Chau Doc. Hier hebben we met een gids een floating market bezocht. De bootjes met handelsgoederen liggen allemaal midden in de Mekong. Ze hebben een hoge stok op hun boot waar ze hun handel aanhangen. Men ziet zo snel waar hij/zij moet zijn voor bijvoorbeeld watermeloen, cocosnoot, fruit ect. Daarna hebben we nog een fishfarm en old village bezocht. Vanuit Chau Doc zijn we verder gereist naar Can Tho. Dit stadje ligt midden in één van de meest vruchbare gronden ter wereld: de Mekong Delta. We sliepen en aten bij een gezin dat daar woonde. Meer daarover in de volgende en tevens laatste blog... Jaja, na bijna 6 maanden zetten we op 22 februari weer voet op Nederlandse bodem! Eens kijken hoe gastvrij de mensen daar zijn ;)! Veel liefs, D&R