Na de landing op Christchurch was het tegen de verwachting in zonnig. Waarschijnlijk zijn we de pick-up bus straal voorbij gelopen op het vliegveld, maar door het zonnetje was dat niet heel erg. De camper stond al klaar, en na de uitgebreide uitleg over oa de douche, het toilet en de koelkast konden we proefrijden! Cees en Rijanne zouden volgens planning pas in de middag landen, dus tijd genoeg om rustig onze spullen in te ruimen. Na slechts 3 uur in Christchurch hadden we de eerste earthquake al in onze benen!  Na 37 uur en met ruim 1 uur en 20 minuten vertraging waren ook Cees en Rijanne gearriveerd. Wat een heerlijk gevoel om na 4 maanden weer bekenden te zien. Omdat je na zoveel uur reizen wel naar een lekkere douche en wat luxe verlangd, hebben we gelijk de eerste nacht een mooie camping gezocht in Christchurch. De planning was door Rijanne in Nederland al gemaakt waardoor we redelijk snel wisten hoe onze weg in Nieuw-Zeeland zou lopen. We zijn in zuid-westelijke richting gaan rijden naar Lake Tekapo. Na het vlakke gebied rond Christchurch lieten de eerste bergen zich al snel zien, en tussen deze bergen ligt het meer. Wat een oogverblindend blauw/groen water was dat. Het was meteen duidelijk, langs dit meer wilden we de volgende morgen een lekker gekookt eitje bij ons ontbijt eten.  Het eitje werd perfect getimed door de delegatie uit Enkhuizen en na deze goede start een hike gelopen rond Mount Cook. De hoogste berg van Australasia (lees: Australie en Z-O Azië) met een hoogte van 3755 meter. In Omarama, een vrij centraal gelegen stadje op het zuider eiland hebben we ons gestationeerd voor een nieuwe warme middag. Na een verfrissende duik in de bijna droge Ahuriri creek, stond de avond onverwachts in het teken van de route. Onze To-Do list bleek alsnog te lang voor de tijd die we hier hebben. Na een hele avond brainstormen stond de volgende ochtend de aangepaste route op papier. Next stop Queenstown. Deze stad, die bekend staat om zijn Bars die tot in de late uurtjes open zijn, beloofde op voorhand een hoogtepuntje van deze reis te worden. En dat werd hij.... Queenstown is leuk! Veel volk, groot centrum, drukke winkelstraten en veel kroegen. We arriveerden vroeg in de middag, en hebben lekker door de straatjes geslenterd. Eenmaal in de camper ging de eerste fles bubbels open, gevolgd door de nodige biertjes. De sfeer zat er al goed in en in de kroeg waar we uiteindelijk bleven hangen, werd hij alleen maar beter. De glazen bier werden afgewisseld met shotjes Jägermeister. Dansen, zingen, drinken en kletsen met de locals. Het ging zo snel met de drank dat we de volgende dag om 10:30 am wakker werden met een a la "The Hangover" gevoel. We hebben op het fototoestel moeten zien hoe Rijanne de haven van Queenstown in liep, we een groepsfoto hebben gemaakt met een pilon op het hoofd, Cees bij Daphne op haar rug zat, Ralph en Cees de afslag van de camping vergeten waren en we een geel schoonmaak bord hadden meegenomen en voor de camper hadden neergezet. Jullie raden het al, er volgde een rustig dagje. In Te Anau en Milford Sound hadden we activiteiten geboekt onder begeleiding van een gids. De Glowworm Caves* stonden op het programma in Te Anau. We werden door een catamaran afgezet op een eiland in het meer van Ta Anau. We liepen de Caves in, en halverwege gingen we met de boot verder. Het was erg leuk om al die kleine lichtgevende wormpjes te zien, en zelfs zo, dat het bijna nep leek. Na de caves stond een kayakexpeditie in Milford Sound op het programma. De dag begon (en eindigde) met regen. We werden om 8:30am verwacht. Na het omkleden en de safetycheck werden we te water gelaten. Daphne en Rijanne in een kayak, en de mannen Cees en Ralph. Eenmaal op het meer voeren we richting een waterval voor de nodige foto's. Milford Sound en omgeving is de nr.1 attractie van Nieuw-Zeeland. De hoge bergen die rondom het meer stijl omhoog lopen zijn enorm indrukwekkend. De dames waren al snel in extase omdat de instructeur hoorde dat er dolfijnen gespot waren. Dit schijnt vrij uniek te zijn op het kayaktraject. Al snel zagen we de dolfijnen voor de boten uit, omhoog springen! Fantastisch om te zien. Omdat het in de vaargeul gebeurde waar wij niet mochten varen vroeg de instructeur toestemming om toch even te kijken. En jawel! We mochten richting de dolfijnen en nog geen 10 minuten later kayakten we tussen de springende dolfijnen, en kon je ze onder je door zien zwemmen! De tocht was geslaagd, hoe lang en koud hij ook was!  De meest steile weg ter wereld? Nee, niet in Los Angeles of New York, maar in Dunedin. 19%, en erg goed voor de plaatselijke koppelingsplaat-specialist. We reden na Milford Sound helemaal van West naar Oost op het eiland. Dunedin wordt ook wel het Edinburgh van New Zealand genoemd. De kathedralen, oude gebouwen en pitoreske koffietentjes maken het een 'voor het oog leuke stad'. Het weer was druilerig, wat het ongezelliger maakt. In zo'n beetje elk reisboek staat veel over het zee-leven aan de kust van Dunedin. De kustlijn van deze stad is een populair broedgebied voor oa de zeer zeldzame inheemse geel- en blauwoog pinguin. Rond 4:00pm komen de ouderen het strand op lopen om hun jongeren te voeren. Natuurlijk wilden we dit schouwspel graag vastleggen, en trokken we vol goede moed de poncho's aan en trotseerden we de regen en wind. Het was ijzig koud, en dat vonden die beesten waarschijnlijk ook. Samengevat hebben we geen één pinguin gezien, waren we zeiknat geregend en hadden voor het eerst de verwarming aan in de camper. Ja, ook wij hebben wel eens mindere momentjes...! Langs de kust reden we verder naar het Noorden. Hanmar Springs was de volgende stop op ons lijstje. In dit dorp/stadje liggen de Thermaal baden van, hoe kan het ook anders, Hanmar Springs. Baden variërend van 25 tot 43 graden celsius. De heetste zijn verwarmd door moeder aarde, en de minder hete hadden magnesium en andere toevoegingen. Van 3:00pm tot 7:30pm hebben we hierin liggen dobberen. Heerlijk, en eigenlijk was de buitentemperatuur (inmiddels weer een volle 25 graden) iets te warm. Na dit heerlijke middagje 's avonds een lekkere kop groene thee en hebben we Cees en voornamelijk Rijanne TimTam's leren eten! Dit zijn chocoladekoekjes uit Australië waar je, volgens het ritueel, thee doorheen moet zuigen alvorens je ze eet. Om zelf bij weg te smelten, zo lekker! Hierna rijden we met camper en al de ferry op voor een 3 uur en 20 minuten durende tocht naar het Noorder Island! Hier zullen we oa Roturua en Wellington (hoofdstad van Nieuw Zeeland) aandoen. We hebben in Wellington nog een flinke stapavond gepland staan, dus ook dit beloofd weer een leuke tijd te worden... See ya later! Veel liefs, D&R * Glowworms leven in donkere caves. Omdat het leefgebied zich diep in de grotten concentreert, moeten ze de aandacht van vliegjes trekken. Dit doen ze door middel van een gloeivloeistof in hun staart. Ze spannen een spinnendraad naar beneden waar een kleverige vloeistof op zit. Vliegt er dan een vliegje tegenaan plakt hij vast en eet de worm hem op.